beperking dansles Fashion G-sport Gedans Kinderen mechelen Reportage Stories Tekst

G-sport: ‘Verrassend genoeg is er weinig verschil tussen lesgeven aan kinderen mét en zónder beperking’

G-sport: 'Verrassend genoeg is er weinig verschil tussen lesgeven aan kinderen mét en zónder beperking'

De meeste jongeren proberen tijdens hun kinderjaren zo veel mogelijk verschillende pastime’s uit. Dinsdag naar de turnles, donderdag tekenles en in het weekend naar de voetbal. Voor kinderen met een beperking is dit niet zo vanzelfsprekend. Ines Van keer (27) is coördinator van Gedans, een dansgroep in Mechelen voor jongeren met een beperking: ‘Er is niet genoeg keuzeaanbod voor deze jongeren en tijdens gewone lessen kunnen ze niet altijd mee volgen.’

Zondag 10u: Ik ren met mijn winterjas dichtgeknepen door het grijze weer naar De Nekker in Mechelen. Eenmaal binnen vind ik de polyvalente zaal waar ik, in tegenstelling met het grauwe weer van buiten, heat wordt verwelkomd door Ines Van keer. Ze startte samen met een aantal andere leidinggevenden vijf jaar geleden Gedans op, omdat ze zelf vonden dat er te weinig opties waren binnen vrijetijdsbesteding voor jongeren met een beperking: ‘Voordat wij hier in Mechelen begonnen, was er niet echt een dansgroep voor jongeren met een beperking. Nu is er binnen een aantal sporten wel een groep voor deze jongeren te vinden, maar dat zijn er nog altijd veel te weinig. De ouders en kinderen hebben weinig keuzevrijheid. Moest het in één groep niet goed gaan, moeten de kinderen al van sport veranderen om toch nog een hobby te kunnen doen.’

De andere vijf leidingsgeefsters komen één voor één de zaal binnen en begroeten elkaar vrolijk. Ze beginnen ballonnen te blazen en slingers op te hangen, waardoor de simpele danszaal er kleurrijk uit begint te zien. Ines: ‘Om ons vijf jarig jubileum te vieren, gaan we vandaag met de kindjes een filmpje opnemen. Dus daarom versieren we de zaal een beetje. Dit filmpje gaan we gebruiken om tijdens ons jaarlijks turnfeest te tonen aan de ouders. Onze les zal niet zoals gewoonlijk verlopen, dus we zullen zien hoe het met de kinderen zal gaan.’ In de dansgroep zitten op dit second alleen jongeren met een mentale beperking of kinderen die op het autismespectrum zitten. Daarom is het belangrijk dat de reduce een bepaalde vaste structuur hebben, zodat de kinderen niet overstuur geraken.

‘Kinderen op het autismespectrum hebben nood aan structuur. Daarom verlopen onze lessen bijna altijd op dezelfde manier’

Rond 10:30 druppelen de kindjes de zaal binnen en begroeten ze vrolijk de leidingsgeefsters. De ene is wat luider dan de andere, maar ze kijken allemaal enthousiast uit naar de les. ‘Wanneer gaan we beginnen juf? Gaan we al beginnen?’ , vraagt een meisje enthousiast. ‘We moeten eerst wachten tot iedereen er is’, antwoordt Ines en voegt er dan stiller aan toe ‘het zou wel fijn zijn moesten ze allemaal op tijd komen natuurlijk.’ Als elk kindje aan de spiegels klaar zit, begint de les. We vormen met z’n allen een grote kring en beginnen aan de opwarming. ‘Wat gaan we eerst opwarmen?’, vraagt Ines enthousiast. ‘De teentjes!’ , roept een kindje terug. En dus beginnen we allemaal onze teentjes te kietelen en wakker te schudden. Het volgende zijn de handen, en weer schudt iedereen blij mee, ook de leidingsgeefsters.

De opwarming wordt leuk dankzij de additional voorwerpen, zoals deze kleurrijke sjaaltjes ©Sarah Van Evercooren

Oei, verandering

Als we ons lichaam hebben opgewarmd en elkaar op verschillende manieren goeiemorgen hebben gezegd, gaan we weer aan de spiegels zitten en bekijken we het pictobord om te weten wat er op de planning staat vandaag. Op het pictobord worden verschillende pictogrammen geplakt voor de activiteiten van de les, zoals de opwarming, het dansen en de afsluiter. Ook heeft elke lesgeefster een eigen foto, zodat de kinderen kunnen overlopen wie er vandaag aanwezig is. ‘De juf heeft een nieuwe foto!’ , zegt een kindje verward. ‘Waarom hangt er hier een nieuwe foto, waar is de oude?’ De leiding legt haar uit dat de vorige foto al oud was en die nu vervangen is door een nieuwe. Het meisje herhaalt nog een paar keer met verwarring dat de foto is veranderd. Ines: ‘Sommige kinderen staan wat verder op het autismespectrum dan anderen. Die hebben dan ook de meeste problemen met plotse veranderingen. Toch zijn dit maar een paar kindjes in onze groep en lukt het hen vaak om zich aan te passen nadat je uitlegt wat er precies veranderd is.’

De lesgeefsters waren verbaasd van hoe weinig verschil er eigenlijk is tussen lesgeven aan kinderen met een beperking en zonder. ‘De enige dingen waar we op moeten letten zijn structuur, individuele aandacht en contact met de ouders. De structuur van de les regelen we door ons pictobord en zelfs als we hier soms ligt van af moeten wijken, is dit geen groot probleem voor de kindjes. Individuele aandacht geven aan de kinderen vinden we ook belangrijk, omdat we soms zien dat een kindje zich minder goed voelt of nood heeft aan een babbel. In onze groep kan dat omdat we ook met zes lesgeefsters zijn en een groep van ongeveer vijftien kindjes hebben. Ik denk dat die individuele aandacht in gewone dansgroepen wat verloren gaat. Ook doen we veel nabesprekingen onder de leidinggevenden maar ook met de ouders. Dit gebeurt vaak via Facebook maar als het kind bijvoorbeeld gedragsproblemen vertoond, kunnen we hier ook met de ouders over praten na de les.’

‘Bij een gewone dansschool wordt het niveau verhoogd met de leeftijd. Mijn dochter kon niet meer mee volgen en moest stoppen, zelfs al deed ze het zo graag’

Ik merk dat er op het bord nog een additional pictogram hangt bij de lesgeefsters. De blije smiley op het bord ben ik blijkbaar en ik phrase ter plekke van journalist in opleiding naar stagiaire omgedoopt. ‘Wat is jouw naam stagiaire?’ , vraagt een kindje beleefd. ‘Ik ben Sarah.’ De kinderen herhalen mijn naam, maar voor de relaxation wordt er niet veel op mij gelet. Ik had schrik dat ik als nieuwe persoon voor afleiding zou zorgen maar ik hoor al snel bij de groep. Na de lesgeefsters te overlopen, kijken we welke kindjes aanwezig zijn en worden ze in twee groepen opgesplitst: de jongsten en de oudsten. De jongsten zijn tussen de zes en twaalf jaar oud, de oudsten zijn tussen de twaalf en zestien jaar oud. Mama Nadia Vermeulen vindt dit een goede aanpak: ‘Ik vind het goed dat er twee groepen zijn. De moeilijkheid van de dansjes is ook wat verschillend.’ Andere moeders zijn het hier mee eens: ‘Zelfs al is hier een onderscheid in leeftijd, kunnen de kinderen nog altijd allemaal mee volgen. Mijn dochter kon toen ze klein was bij een gewone dansschool les volgen maar na een tijd moest ze door haar leeftijd naar een hoger niveau gaan. Ze kon daar niet meer volgen en is toen moeten stoppen, al deed ze het graag. Hier kan ze tenminste wel gewoon mee dansen.’

In deze les maken de kindjes een filmpje om tijdens het turnfeest aan hun ouders te tonen ©Sarah Van Evercooren

Ballonvrees

Na het verloop van de les te bekijken, beginnen we uiteraard te dansen. Plots haalt een leidster een paraplu tevoorschijn. Wanneer ze het boven een kindje zijn of haar hoofd houdt, begint die te freestylen. Zo krijgt iedereen zijn second om te stralen en doen de andere kindjes de danspasjes al lachend na. Hierna haalt Ines haar digital camera boven om het promofilmpje te maken en legt ze stap voor stap uit wat de kindjes moeten doen. Veel kinderen doen enthousiast mee, maar sommigen hebben wat moeite met hun aandacht erbij te houden en vinden de plotse verandering in lesstructuur niet leuk. Wanneer een jongetje voor de zoveelste keer uit de groep wandelt en bij zijn waterflesje gaat staan, gaat een leidingsgeefster hem kalm achterna. De andere kindjes moeten voor het filmpje ronddansen en onder anderen met ballonnen spelen. Een meisje geraakt overstuur en gaat met een leidster kort naar buiten. Wanneer ik daarna vraag of alles goed is, blijkt dat ze schrik heeft van de ballonnen. Ines: ‘Ze moet haar angst niet opkroppen maar moet leren dat als er iets is, ze dat meteen tegen ons moet komen zeggen. Dat kindjes tijdens de les hun aandacht er soms niet kunnen bijhouden, gebeurt wel vaker. Maar daar kunnen we mee omgaan.’ Het meisje had zich even rustig aan de kant gezet, maar overwint uiteindelijk haar angst voor ontploffende ballonnen, omdat ze toch wil mee dansen met de relaxation.

Rond 11 uur is er een korte pauze, zodat de kindjes iets kunnen drinken en even tot rust kunnen komen. Het filmen is voorbij en de zaal wordt dankzij de kindjes weer mooi opgeruimd. Wanneer iedereen rustig neerzit, hoor ik de leidingsgeefsters praten over wat een vooruitgang een meisje in de groep heeft gemaakt doorheen het jaar. Ines: ‘In het begin van het jaar zei ze amper een woord en nu is ze enorm spraakzaam geworden. Dat komt natuurlijk door haarzelf en haar eigen ontwikkeling, maar ik denk dat ze ook van deze lessen geniet. Die eerste lessen in september zijn altijd het meest chaotisch omdat de kinderen ons lessensysteem nog niet gewend zijn. Ook vragen we aan de ouders om weg te gaan tijdens de les, zodat er geen afleiding is voor de kinderen. De meeste ouders zitten op de verdieping hierboven in de cafetaria. Zo weten ze dat moest er iets gebeuren, we hen snel kunnen bereiken. Maar de kinderen hier kunnen echt wel op hun eentje les volgen en doen het ook zeer goed.’

Kinderliedjes en lenigheid

Na de pauze begint het dansen weer. Verschillende kinderliedjes komen aan bod waar ik al te oud voor ben geworden om ze te herkennen. We doen samen de Haka en leren ook een nieuw dansje aan. Na het dansen volgt stretchen. De kindjes doen mee en buigen verschillende kanten op. Met gestrekte benen raken ze hun tenen aan en ik besef hoe niet lenig ik ben ten opzichte van deze twaalfjarigen. De les eindigt met iedereen aan de spiegels, terwijl de lesgeefsters een rustig muziekje opzetten om de kindjes weer tot rust te brengen. Daarna neemt iedereen tevreden afscheid van elkaar en rond 11:30 keren de kindjes terug naar hun ouders.

Verschillende mama’s zijn heel blij met dit uurtje dansles voor hun kinderen. Nadia Vermeulen: ‘Tijdens de week heb je soms de energie niet meer om de kinderen na school nog weg te brengen naar hun hobby’s, dus we zijn heel blij dat deze les op zondag is. Ook zien we dat de kinderen dingen uit de les meenemen naar huis. Dan oefenen ze de pasjes nog eens. Het dansen is ook goed voor hun coördinatie, waar ze soms wat moeite mee hebben.’ Iets wat volgens de mama’s wel nog moet veranderen is, zoals Ines ook al zei, het keuzeaanbod. ‘Er zijn echt veel te weinig opties voor jongeren met een beperking. Ook doet de gemeente te weinig om dit te promoten. Wij hebben deze groep gevonden door andere mama’s die er positief over spraken of door een flyer die by way of faculty werd uitgedeeld. Maar er moet echt nog veel veranderen op vlak van aanbod en het promoten van de mogelijke g-sporten.’

Tekst: Sarah Van Evercooren, foto’s: ©Sarah Van Evercooren