Fashion INTERVIEW Stories Tekst

‘Zo lokken de bars buitenlandse meisjes binnen om Chinese jongemannen te verleiden’

'Zo lokken de bars buitenlandse meisjes binnen om Chinese jongemannen te verleiden'

Dit jaar is ze afgestudeerd met een grasp in de sinologie. Twee jaar geleden vertrok ze naar Shanghai, China. Emily Thomson (23) vertelt over haar leven als buitenlandse uitwisselingsstudent in de Chinese havenstad. ‘In China hebben ze een specifiek woord voor buitenlander, lao wai of wijze buitenstaander.’

Een grasp in de sinologie. Hoe kom je erop?
‘Na het zesde middelbaar wou ik sowieso liever talen dan bijvoorbeeld wetenschappen studeren. Ik deed deze vakken niet graag in het middelbaar. Dus waarom zou ik het in mijn hogere studies nog willen? Maar ja. Welke talen kan je allemaal gaan volgen aan de universiteit? Frans, Spaans of een andere Europese taal vond ik niet uitdagend genoeg. Dus koos ik voor Chinees. Eigenlijk voor de richting sinologie, letterlijk de studie van China. Je krijgt les over de geschiedenis, de politiek, het recht en de Chinese cultuur. Niet alleen de taal. Als ik dan toch voor Chinees ga, kan ik evengoed alles over het land leren zodat ik een échte Chinakenner word.’

En ik stond weer eens in de fotocollectie van een random Chinees

Je hebt tien maanden in Shanghai gezeten. Wat was je eerste indruk van de stad?
‘Shanghai is een gigantische, internationale stad. Je zou denken dat de lokale bevolking buitenlanders gewoon is, maar dit is niet het geval. Ze keken mij raar aan als ik over straat liep of op de metro zat. In de reflecties van de metroramen zag ik soms locals hun gsm’s bovenhalen. Klik! En ik stond weer eens in de fotocollectie van een random Chinees. Ik was tijdens mijn verblijf naar de Chinese muur gegaan in Beijing. In plaats van te genieten van het uitzicht, trokken Chinezen foto’s van mij in plaats van de muur. En niet altijd met mijn toestemming.’

En het alledaagse studentenleven. Hoe verliep dat?
‘Over mijn alledaagse leven als buitenlandse student mag ik niet klagen. Elke dag had ik twee tot vier uur les. Na de les gingen wij, de buitenlandse studenten, op stap. Eerst samen lunchen, dan met de metro naar het stadscentrum om wat rond te wandelen. ’s Avonds gingen we vooral naar de expatbars. Een bar was in full USA-stijl met een bowling baan, American soccer op de televisieschermen en buitenlands bier. Ja, ook Belgisch bier! Om voor te drinken gingen we naar een betaalbare pub. Daar koos ik altijd voor het goedkoopste bier, Tiger Beer, een pilsbiertje uit Singapore.’

Emily en een medestudente in dronken toestand op de Bund. Foto: ©Emily Thomson

‘De gewone, internationale clubs op de Bund, de bekendste promenade aan het water bestonden voor de helft uit Chinezen en de andere helft uit buitenlanders. Als buitenlands meisje kreeg ik vaak gratis drank. Louche. Maar zo lokken de bars buitenlandse meisjes binnen om Chinese jongemannen te verleiden. Zij kregen uiteraard geen gratis drank. Soms voelde ik mij gebruikt, maar ik maakte ook zelf gebruik van dit systeem.’

Feesten lijkt een hele inspanning. Had je een bepaald routine voor het uitgaan?
‘Een echte cluboutfit was altijd verplicht. Hoge hakken, glitter kleedje en veel make-up. Met die glitter en glamour moest ik eerst nog op de metro naar het centrum. Je kan het al raden. Weer fototrekkende Chinezen. Tegen dan waren we al een beetje zat waardoor we hier in meegingen. Oh ja! In China mag je op openbare plekken alcohol drinken. Niemand die er iets van zegt. Vooral in de buitenlandse wijk van Shanghai, de Franse Concessie, is alcohol en uitbundig feesten toegestaan. De Chinezen gingen vroeg slapen, maar ik wou 100% uit mijn Erasmus experience halen. Ik ging iedere avond uit en (bijna) iedere ochtend naar de les. (lacht)’

Je hebt het over expats. Kwam je ook in touch met de lokale studenten?
‘Mijn interactie met de Chinese studenten was minder dan ik had gewenst. Het enige contact dat ik met de Chinezen daar had was in de gemeenschappelijke kantine. Of diegenen met wie ik uitging of eens iets ging drinken. Omdat ik een taaluitwisselingsstudentewas zat ik nooit met Chinezen maar vooral met Japanners, Koreanen, Amerikanen, Ieren, Russen en Oekraïners in de les. De buitenlandse bachelor studenten en masterstudenten zaten op de hoofdcampus van Shanghai University, terwijl de taaluitwisselingsstudenten hun eigen campus bij de Chinese masterstudenten hadden. Met de metro zat ik op ongeveer tien minuten van het stadscentrum. De hoofdcampus lag verder buiten de stad en was gelukkig volzet! Weetje: In China liggen de universiteiten meestal op twee uur van het centrum zodat de studenten niet – zoals ik wél deed – elke avond uitgaan.’

Welke privileges kreeg je als buitenlandse scholar?
‘Het échte Chinese universiteitsleven heb ik niet meegemaakt. Ik heb bijvoorbeeld geen ultramoeilijk ingangsexamen moeten doen, de bekende gao kao. Eens de Chinese studenten door dat examen kunnen ze hun hogere studies rustiger aan doen. In België is het omgekeerd. Eerst chillen in het middelbaar en vanaf dat je op de universiteit zit moet je doorwerken.’

‘De docenten namen de buitenlandse studenten mee op ontdekkingsreis door Shanghai.’ Foto: ©Emily Thomson

‘Ik mocht een derde van de lessen afwezig zijn. De universiteit weet dat de uitwisselingsstudenten willen rondreizen. Het cursusmateriaal, kot, studiegeld zat allemaal in de beurs inbegrepen. Ik kreeg ook nog een extra 3000 yuan (spreek uit: juwen, nvdr.), bijna 380 euro per maand. Ik heb enkel mijn vliegtuigticket en extra uitgaven zelf betaald. Nog iets. In China zijn internationale sociale media websites verboden. Om mijn Facebook of Instagram te checken had ik een betalende VPN, Virtual Private Network. Het is een applicatie om je IP-adres te verbergen. Je kan zelf instellen in welk land je zit. Ik doen alsof ik in Los Angeles of Amsterdam zat, terwijl ik dus wel degelijk in China was! (lacht)’

Dat klinkt allemaal redelijk positief. Heb je negatieve ervaringen gehad?
‘Na een negen uur lange vlucht kwam ik aan op het Shanghai vliegveld. Ik nam de taxi naar de hoofdcampus van Shanghai University. Bleek dat ik op de verkeerde campus zat en een week te vroeg was aangekomen in Shanghai! (schatert) Gelukkig waren er enkele koten vrij op mijn campus. Op het eerste gezicht leek de ruimte op een basic hotelkamer met twee bedden en een aparte badkamer.’

Zelfs op mijn basis sponsjes zaten zwarte puntjes

‘Door de lange tocht naar de campus moest ik dringend naar het toilet. Ja lap. Ik kon niet doorspoelen. Pas ’s avonds is een “loodgieter”  de wc komen maken, maar niet zonder de buis van de lavabo weg te halen. Ik deed de kraan open en het water kletterde op de grond. Dit was nog maar dag één. Op de tweede dag werkt ineens de airco niet meer. Er was op dat second een hevige hitte golf in Shanghai. Een half jaar later zat ik nog steeds op datzelfde kot. Het vochtige klimaat maakte de situatie alleen maar erger. De badkamer was bedekt met zwarte schimmels. Zelfs op mijn basis sponsjes zaten zwarte puntjes. Het was geen mascara, maar schimmel.’

Is er een oplossing gekomen voor je kotsituatie?
‘Door deze omstandigheden heb ik een aanslepende verkoudheid opgelopen. Lessen missen en nog meer tijd in het kot doorbrengen hielp niet. Ik besloot de coördinator van de internationale studenten op de hoogte te brengen. Twee maanden later zat ik er nog. Pas in januari 2017 verhuisde ik naar een enkele kamer in een ander gebouw. De nieuwe koten waren nog steeds in verbouwing. In september, voor mijn aankomst hadden die eigenlijk al klaar moeten zijn.’

‘Je hebt ook magische plekken rond Shanghai. Zoals Suzhou, het Venetië van Azië.’ Foto: ©Emily Thomson

‘De enkele kamer was niet veel beter. Naast de schimmels waren er ratten en kakkerlakken die uit de douche-afvoer kropen. Begin maart verhuisde ik naar de nieuwbouw. Eindelijk! Maar na al mijn miserie mocht ik toch niet klagen. De Chinese studenten zaten soms met vier op één kamer, terwijl wij als buitenlandse student met maximum twee op dezelfde kamer mochten logeren. Soms zag je een Chinese student in een handdoek over de campus lopen. Ik ontdekte dat zij in een apart gebouw moesten douchen en in de open lucht terug naar hun kot liepen. Stel je voor! In januari met temperaturen onder nul. Niet gezond.’

Over gezond gesproken. Hoe was het eten in Shanghai?
‘Chinezen van het platteland komen werken in de stad en ook buitenlandse bedrijven settelen zich in de stad. Daarom kan je in Shanghai eten van uit heel China krijgen. Ook de internationaal keuken kan je bijna overal vinden. Pasta of pizza zijn wel drie keer duurder dan een kom noedels. Maar elke dag noedels eten word je beu. Dus minstens één keer per maand brachten ik en mijn klasgenoten een bezoek aan McDonald’s. Weet dat Shanghai de duurste Chinese stad is. Toen ik één week in Beijing verbleef merkte ik meteen de prijsverschillen, vooral wat eten en drank betreft. Mijn favoriete drankje was bubble tea met tapioca parels. Blijkt dat er in een glas 500 calorieën zitten!’

Bubble tea‘500 calorieën in één beker bubble tea!’ Foto: ©Emily Thomson

‘Recht tegenover de schoolpoort stonden kleine familierestaurants met vlees of groenten op stokjes. Rauwe vlees en vis lag ongekoeld dag en nacht achter een glazen vitrine. Dus ik besloot zoals in België op de schoolkantine te eten, maar ook daar kreeg ik buikpijn van. In Shanghai city, had je verzorgde restaurants, maar elke dag een metroticket kopen om te gaan eten is belachelijk. Om met een groep deftig te eten betaal je 70 tot 100 yuan per persoon, terwijl je in een eetstandje 15 yuan uitgeeft. Als je weet dat één euro gelijk is aan 7,5 yuan heb je snel gekozen!’

En het openbaar vervoer. Was dat duur?
‘Het openbaar vervoer in Shanghai verdient een tien op tien! Per metrorit betaal je in China ongeveer drie yuan. Een jaarabonnement zoals hier in België bestaat niet, maar je kan wel een magnetische kaart met geld herladen. Je steekt je kaart onder de scanner en kan via je gsm een bedrag op de metrokaart zetten. Geen zin in de metro? Je kan overal en 24/24 een taxi nemen. Voor een uur in de taxi betaal je 60 yuan, amper tien euro. Handig en goedkoop.’

Wat heb je daar het meeste gemist uit België?
‘Brood, pasta en aardappelen. En kaas! Op de terugvlucht naar Amsterdam was er avondmaaltijd macaroni met kaas en hesp. Ik moest bijna wenen van blijdschap. In Shanghai heb je wel Chinese en Koreaanse bakkerijtjes. Maar die hebben enkel een soort zoetbrood en brood met kleurtjes. Onvergelijkbaar met de warme bakkers in België.’

‘Nu mis ik het sappige Shanghainese eten.’ Foto: ©Emily Thomson

Zou je na deze Erasmuservaring in China er ook nog willen wonen?
‘Als je mij dit meteen na de uitwisseling had gevraagd dan had ik ronduit nee gezegd. Nu is mijn mening veranderd. Voor enkele jaartjes wil ik er wonen, maar wel met een duidelijke tijdslimiet. In die tien maanden ben ik niet naar huis gegaan. Misschien was ik niet teruggekeerd als ik China even had verlaten. Volgend jaar wil ik zéker teruggaan, maar niet per se naar Shanghai. Zelfs met mijn vijfjarige opleiding sinologie blijft China een cultuurshock. Mijn thuisbasis is duidelijk België.’

Tekst: Elodie Kona, foto’s: ©Emily Thomson